In diezelfde periode verspreidde zich op de boerderijen van het Groothertogdom een nieuw model van boerenhuis voor de pachters: U- of L-vormige plattegrond, stal op de begane grond, woonruimte op de eerste verdieping, hooizolder onder het dak, oven en regenbak op het erf. Ze werden niet bij wet ingesteld — er is geen edict dat ze oplegt — maar ze zijn het architectonisch teken van dat hervormende seizoen, gebouwd onder de impuls van een nieuwe landbouwpolitiek.
De term "leopoldine" wordt vandaag nog steeds gebruikt door de boeren van de boven-Mugello om die huizen aan te duiden. Het waren huizen van arbeiders, niet van heren — de zaakwaarnemer woonde in de villa, de eigenaar in Florence. Onze Leopoldina is er een van: dezelfde plattegrond, dezelfde muren van zandsteen, hetzelfde functionele ontwerp van tweehonderdvijftig jaar geleden, gerestaureerd zonder verraad.
Lees meer op het portaal van CAI Valdarno Superiore (in het Italiaans) →